Leksykon/Bronie, opancerzenie i wyposażenie | Shadow Broker - polski serwis Mass Effect

Leksykon/Bronie, opancerzenie i wyposażenie

< Leksykon

Postępy w technologii uczyniły z pojedynczych żołnierzy bardziej niebezpiecznymi i przetrwalnymi, niż kiedykolwiek wcześniej.

Podstawowe wpisy z Leksykonu

Akceleratory masy

Mass_Accelerators_Codex_ImageAkcelerator masy wyrzuca metalowy pocisk wykorzystując precyzyjnie sterowane elektromagnetyczne przyciąganie i odpychanie. Pocisk jest zaprojektowany tak, by przy uderzeniu rozpłaszczać się lub roztrzaskiwać, co zwiększa energię przekazywaną celowi. Gdyby było inaczej, po prostu przebijałby cel na wylot, zadając niewielkie obrażenia.

Projekt akceleratora został zrewolucjonizowany przez pierwiastek zero. Pocisk, który staje się lżejszy dzięki polu efektu masy, można przyspieszyć o wiele bardziej, co pozwala na osiągnięcie niewyobrażalnych wcześniej prędkości. Zwykły odprysk farby, któremu nada się odpowiednio wysoką prędkość, ma równie destrukcyjną moc co broń nuklearna.

Jednak akceleratory masy wytwarzają odrzut równy sile uderzenia. Efekt ten jest nieco osłabiany przez pola efektu masy, ale odrzut jest nadal głównym czynnikiem ograniczającym prędkość pocisku.

Bariery kinetyczne („tarcze”)

Kinetic_Barriers_(Shields)_Codex_ImageBariery kinetyczne, zwane powszechnie tarczami, zapewniają ochronę przeciwko większości akceleratorów masy. Zasada działania jest zawsze taka sama, czy to na statku kosmicznym, czy na pancerzu żołnierza.

Bariery kinetyczne to odpychające pola efektu masy, generowane przez maleńkie urządzenia. Te tarcze odbijają małe przedmioty uderzające w nie z dużą prędkością. Zapewnia to ochronę przed kulami i innymi niebezpiecznymi pociskami, ale użytkownik nadal może normalnie siadać, nie przewracając przy tym krzesła.

Osłona zapewniana przez bariery kinetyczne nie chroni przed skrajnymi temperaturami, toksynami i promieniowaniem.

Broń ręczna

Small_Arms_Codex_ImageCała współczesna broń piechoty od pistoletów po karabiny szturmowe, korzysta ze zminiaturyzowanej technologii akceleratorów masy. Pociski składają się z małych, metalowych kul, zawieszonym w polu redukującym masę i przyspieszonych dzięki sile magnetycznej do niezwykle wysokich prędkości.

Magazynek amunicji to po prosto blok metalu. Wewnętrzny komputer broni oblicza masę potrzebną do osiągnięcia celu, biorąc po uwagę rozmaite czynniki, a następnie odcina z bloku pocisk o odpowiednich rozmiarach. Pojedynczy blok może dostarczyć tysięcy pocisków, dzięki czemu amunicja nie jest już problemem podczas starcia. Zaawansowana broń posiada również złożone systemy namierzania, które uwzględniają warunki pogodowe i środowisko. Strzelanie w rozmaitych warunkach pogodowych jest obecnie równie skomplikowane. Jednak systemy namierzania nie naprowadza pocisków. Ułatwia tylko żołnierzowi celowanie.

Czarna Gwiazda

ME3_Reaper_Blackstar_Heavy_WeaponBroń Żniwiarzy zwana Czarną Gwiazdą jest tak zaawansowana, że naukowcy Przymierza mogą się tylko domyślać jak działa. Najwyraźniej wykorzystuje ona rdzeń z pierwiastka zero i pola efektu masy do wystrzeliwania osobliwości grawitacyjnych – maleńkich czarnych dziur – które odzyskują swoje zabójcze właściwości po trafieniu w cel. Badacze wysnuli teorię, że wybuch rozrywa oddziaływania jądrowe spajające atomy celu, co powoduje zlokalizowaną reakcję fuzji w atomach lekkich oraz zlokalizowaną reakcję rozszczepienia w atomach ciężkich. Jeśli ta hipoteza jest prawdziwa, broń modyfikuje jądra atomów, zmieniając tym samym skład chemiczny celu. Powoduje to zniszczenie tkanki organicznej, wywołuje korozję ocalałego pancerza i pozostawia widoczny ślad emitujących światło cząstek.

Choć niektórzy mogliby twierdzić, że moc pojedynczego strzału z Czarnej Gwiazdy jest raczej wadą, jej niszczycielski potencjał odgrywa kluczową rolę, gdy użytkownik potrzebuje natychmiastowego zniszczenia na ogromną skalę.

M-560 Hydra

ME3_Hydra_Heavy_WeaponPrzed wprowadzeniem do użycia modelu M-560 Hydra, wyrzutnie rakiet miały za zadanie albo zniszczyć jeden opancerzony cel, albo zlikwidować grupę nieopancerzonych przeciwników. Dzięki Hydrze żołnierz nie musi już wybierać pomiędzy tymi dwiema funkcjami.

Hydra wyrzuca z siebie rój miniaturowych pocisków rakietowych, z których każdy sterowany jest niezależnym systemem naprowadzania wyszukującym odsłoniętych wrogów. Przy zetknięciu z celem w każdym pocisku eksplodują po kolei trzy ładunki kształtowane. Pierwszy z nich przeciąża bariery kinetyczne celu, następnie drugi niszczy jego pancerz, oczyszczając drogę trzeciej głowicy, która eksploduje wewnątrz celu.

M-622 Lawina

cryogun_512M-622 Lawina, która nadal znajduje się w fazie eksperymentów, generuje kondensat Bosego-Einsteina w bańce pola efektu masy, które przy uderzeniu rozpada się, gwałtownie opryskując cel nadciekłym kondensatem o temperaturze bliskiej zeru absolutnemu.

Lawina jest niestabilna – czasami po prostu pokrywa cel lodem, uszkadzając nieosłoniętą skórę i zamrażając ruchome części pancerza. Tak niskie temperatury są katastrofalne dla elektroniki, na przykład generatorów barier kinetycznych, co czasami prowadzi do całkowitej awarii systemu. Z drugiej strony, czasami Lawina zamraża ciało i kości, powodując rozległe obrażenia, gdy zamrożone naczynia krwionośne kurczą się, a zamrożona krew zwiększa objętość. Zdarza się, że zamrożone tkanki pękają na kawałki.

M-920 Kain

Mass Effect 2

M920M-920 Kain to przenośny akcelerator cząstek, otaczający układ komór wypełnionych pierwiastkiem zero w postaci pyłu. Prototyp broni poddaje piezo działaniu ogromnych ładunków dodatnich i ujemnych, wyrzucających w kierunku celu pola efektu masy. Pola zwiększają i zmniejszają masę celu, rozrywając go w sposób podobny do torped dysrupcyjnych. Szalejące pola zderzają okoliczne materiały z prędkościami tak wielkimi, że eksplozje wytwarzają charakterystyczne grzyby atomowe – efekt zwykle niemożliwy do osiągnięcia w tak małej skali. Broń nie powoduje rozszczepienia ani fuzji, a zachodzące w M-920 reakcje atomowe osłonięte są obudową ze stopów ołowiu. M-920 Kain wykorzystuje do spowalniania neutronów grafitowe pręty, które trzeba często wymieniać w celu podtrzymania zasilania. Na szczęście można je wytworzyć z większości amunicji do broni ciężkiej za pomocą omni-klucza.

Mass Effect 3

ME3_Cain_Heavy_WeaponM-920 Kain to broń, której sercem jest układ komór wypełnionych pierwiastkiem zero w postaci pyłu, otoczony przenośnym akceleratorem cząstek. Piezo poddawane jest działaniu ogromnych ładunków dodatnich i ujemnych, wyrzucających pola efektu masy w kierunku celu. Pola odkształcają materię w pobliżu z taką siłą, że od uderzenia powstaje chmura w kształcie grzyba. W związku z tym, w formacji marines Przymierza, Kain nazywany jest „miotaczem atomówek”, chociaż wybuchy nie wytwarzają oparu promieniotwórczego.

W M-920 spowalnianie neutronów odbywa się przy użyciu prętów grafitowych, które do utrzymania mocy wymagają częstej wymiany. Na szczęście omni-klucz jest w stanie przerobić większość amunicji do broni ciężkiej na grafitowe pręty. Długi czas ładowania broni jest zrozumiały ze względu na jej ogromną siłę rażenia.

Medi-żel

Medi-Gel_Codex_ImageMedi-żel to maść lecznicza powszechnie używana przez sanitariuszy, techników medycznych i personel wojskowy. Posiada kilka użytecznych funkcji: miejscowe znieczulenie, dezynfekcja, wspomaganie krzepnięcia – wszystko w jednym. Żel jest tak zaprojektowany, by po zaaplikowaniu ściśle przylegał do ciała, dopóki nie zostanie poddany częstotliwości ultradźwięków. Potrafi zatamować zarówno płyny – szczególnie krew – jak również substancje skażające i gazy.

Żel jest zaprojektowaną genetycznie bioplazmą stworzoną przez Fundację Sirta, ziemską megakorporację z branży technologii medycznych. Technicznie rzecz biorąc, medi-żel łamie prawa Rady zakazujące inżynierii genetycznej, ale jak dotąd okazał się zbyt użyteczny, by go zakazywać.

Miotacz cząstek Zbieraczy

particlebeam_512Miotacz cząstek Zbieraczy to broń o dziwnej budowie, z niewieloma ruchomymi elementami, posiadająca części organiczne i praktycznie niemożliwa do rozłożenia. Ilość energii potrzebnej do wygenerowania niszczącego promienia jest o kilka rzędów większa niż energia wymagana do wystrzelenia z dużą prędkością pocisku fizycznego przy użyciu pola efektu masy. Urządzenie Zbieraczy, nieposiadające widocznej amunicji ani źródła paliwa, prawdopodobnie wykorzystuje chłodnice albo stabilizatory napięcia do podtrzymania ostrzału podczas przedłużającej się walki. Jak dotąd wysiłki Cerberusa zmierzające do zrozumienia i skopiowania tej technologii spełzły na niczym.

Ogniomiot gethów

ME3_Geth_Spitfire_Heavy_WeaponPodobnie jak strzelba plazmowa gethów, Ogniomiot nie jest prawdziwą bronią energetyczną. Działko miota skupiska superprzewodzących pierścieni za pomocą pola magnetycznego. Pociski te są skonstruowane w taki sposób, by roztrzaskiwały się przy uderzeniu, a wówczas pomiędzy ich fragmentami wytwarza się łuk elektryczny, obracający je w plazmę. Straszliwe automatyczne wybuchy wchodzą w cel jak palnik do cięcia.

Siła rażenia broni zwróciła uwagę służb wywiadowczych zarówno Przymierza, jak i quarian. Przedstawiły one teorię, że Ogniomiot mógł zostać skonstruowany do niszczenia innych gethów. W terenie znaleziono dość egzemplarzy broni, by przypuszczać, że wyszła ze stadium prototypu, a rozłam wśród syntetyków mógł wymusić wprowadzenie jej do produkcji.

Omni-klucz jako broń

Codex_Omni-Tool_WeaponsChoć użycie omni-klucza w roli broni białej jest niemal tak stare jak samo urządzenie, przed inwazją Żniwiarzy rzadko korzystano z tej funkcji. Pojawiająca się konieczność walki wręcz z kilkoma zombie naraz zmusiła Przymierze do pracy nad zwiększeniem możliwości ofensywnych narzędzia.

Najpowszechniejszą konstrukcją do walki wręcz jest „omni-ostrze”, broń jednorazowego użytku z węglika krzemu, produkowana w układzie wytwórczym narzędzia. Przezroczyste, niemal dorównujące twardością diamentowi ostrze powstaje i jest zawieszone w polu efektu masy w bezpiecznej odległości od skóry użytkownika. Pole oświetlone jest światełkami ostrzegawczymi, by rozgrzane ostrze paliło tylko to, co powinno: ciało wroga.

Wielu wprawnych technicznie żołnierzy modyfikuje swoje omni-klucze, by zmaksymalizować ich siłę rażącą za pomocą energii elektrycznej, kinetycznej lub cieplnej. Niektórzy żołnierze łączą narzędzie z barierami kinetycznymi, przekształcając omni-klucz w przyczepianą do nadgarstka pałkę. Inni zaś wytwarzają za pomocą narzędzia łatwopalne gazy, utrzymywane w miejscu polem efektu masy i zapalane przy zetknięciu z celem. Są to zabójcze niespodzianki dla przeciwników spodziewających się, że stoi przed nimi rozbrojony żołnierz Przymierza.

Pancerz

Body_Armor_Codex_ImageNowoczesne kombinezony bojowe mają trzy elementy ochronne: tarcze, pancerz i samonaprawę. Zewnętrzna warstwa jest tworzona przez generatory barier kinetycznych, które wykrywają obiekty nadlatujące z dużą prędkością i wytwarzają „tarcze” odbijające, jeśli mają w ogniwach wystarczającą ilość energii.

Jeśli kula albo inny nadlatujący przedmiot przedostanie się przez barierę, trafia na tradycyjny pancerz. Szczelny kombinezon z nieporowatej tkaniny balistycznej zapewnia ochronę kinetyczną i środowiskową, a w miejscach, które nie muszą się zginać albo nie potrzebują dodatkowej osłony, jak głowa czy klatka piersiowa, jest wzmocniony przez lekkie, kompozytowe, ceramiczne płytki. Kiedy pancerz zostaje trafiony przez broń wiązkową, płytki stapiają się albo odpadają, nie parząc właściciela pancerza.

Ostatni element ochrony zapewniają mikrokomputery, których czujniki są wplecione w materiał. Koordynują one system samoleczenia, który znajduje uszkodzenia tkaniny i, zakładając, że każde z nich może narazić ciało na zranienia, zasklepia taki obszar sterylnym, nieprzewodzącym medi-żelem. Tamuje to mniejsze rany i zamyka dziury w kombinezonie, które w próżni albo toksycznym środowisku mogłyby się okazać zabójcze. Nie wszyscy żołnierze przepadają za „miękką skórą”, ale od czasu wprowadzenia tego systemu liczba ofiar śmiertelnych gwałtownie spadła.

Wyrzutnia rakiet ML-77

missilelauncher_512ML-77 to oparta na istniejącej technologii szybkostrzelna wyrzutnia pocisków naprowadzanych. Każdy z nich ma system rozpoznawania przyjaciół i wrogów, który sprawia, że na pewno znajdzie wroga, nawet jeśli użytkownik nie wycelował zbyt precyzyjnie.

Broń ta bardzo dobrze sprawdza się w warunkach miejskich, kiedy trzeba zlikwidować snajpera albo innych bezpiecznie ukrytych wrogów. Z tego względu jest popularna wśród najemników, zwłaszcza Błękitnych Słońc. Wyrzutnie pocisków coraz częściej pojawiają się w układach Terminusa, ale nie wiadomo, gdzie powstają; legalne powielanie wyrzutni jest trudne ze względu na technologię Zarządzania Prawami Produkcyjnymi (ZPP).

Dodatkowe wpisy z Leksykonu

Akceleratory masy

Akcelerator masy wyrzuca metalowy pocisk wykorzystując precyzyjnie sterowane elektromagnetyczne przyciąganie i odpychanie. Pocisk jest zaprojektowany tak, by przy uderzeniu rozpłaszczać się lub roztrzaskiwać, co zwiększa energię przekazywaną celowi. Gdyby było inaczej, po prostu przebijałby cel na wylot, zadając niewielkie obrażenia.

Projekt akceleratora został zrewolucjonizowany przez pierwiastek zero. Pocisk, który staje się lżejszy dzięki polu efektu masy, można przyspieszyć o wiele bardziej, co pozwala na osiągnięcie niewyobrażalnych wcześniej prędkości. Zwykły odprysk farby, któremu nada się odpowiednio wysoką prędkość, ma równie destrukcyjną moc co broń nuklearna.

Jednak akceleratory masy wytwarzają odrzut równy sile uderzenia. Efekt ten jest nieco osłabiany przez pola efektu masy, ale odrzut jest nadal głównym czynnikiem ograniczającym prędkość pocisku.

Bariery kinetyczne („tarcze”)

Bariery kinetyczne, zwane powszechnie tarczami, zapewniają ochronę przeciwko większości akceleratorów masy. Zasada działania jest zawsze taka sama, czy to na statku kosmicznym, czy na pancerzu żołnierza.

Bariery kinetyczne to odpychające pola efektu masy, generowane przez maleńkie urządzenia. Te tarcze odbijają małe przedmioty uderzające w nie z dużą prędkością. Zapewnia to ochronę przed kulami i innymi niebezpiecznymi pociskami, ale użytkownik nadal może normalnie siadać, nie przewracając przy tym krzesła.

Osłona zapewniana przez bariery kinetyczne nie chroni przed skrajnymi temperaturami, toksynami i promieniowaniem.

Broń przenośna

Broń współczesnej piechoty to zminiaturyzowane akceleratory masy, które za pomocą pól redukujących masę i siły magnetycznej nadają małym pociskom zabójczą prędkość. Prawie każda broń na polu bitwy posiada liczne funkcje dodatkowe, od automatycznego celowania aż po skrawanie pocisków, które z małego, znajdującego się w środku kawałka metalu mogą wygenerować tysiące kul.

Długo uważano, że broń osobista osiągnęła już szczyt swoich możliwości, ale gethy udowodniły, że teorie te były błędne. Ich matematyczna analiza raportów bojowych wykazała, że w czasach barier kinetycznych większość walk wygrywała ta strona, która najszybciej mogła wystrzelić w cel jak najwięcej pocisków. Jednak walczący musieli umyślnie strzelać wolniej ze względu na przegrzewanie się broni, albo przerywać ogień, podczas gdy broń się schładzała.

Aby wyeliminować tę przeszkodę, gethy zaczęły używać odczepianych chłodnic nazywanych pochłaniaczami ciepła. Chociaż organiczni producenci broni początkowo wątpili, czy przyniesie to zysk, dobrze wyszkolony żołnierz potrafi odczepić i wymienić zużyty pochłaniacz w czasie krótszym niż sekunda. W obliczu przewagi ogniowej wroga armie organiczne szybko poszły w ślady gethów i obecnie pola bitwy są usłane zużytymi pochłaniaczami ciepła.

M-490 Czarna Burza

Miotacz osobliwości grawitacyjnych Czarna Burza to dzieło projektanta broni Eli Wegnera, jednego z nielicznych ludzi, którzy dostąpili przywileju walki w oddziałach komandosów asari. Będąc pod wrażeniem osobliwości, często używanych przez asari do wyciągnięcia przeciwnika zza osłony, Wegner postanowił stworzyć ich technologiczny odpowiednik.

Jego ekipa zaprojektowała broń zdolną zwiększyć masę cząstek celu niemal do nieskończoności. Prowadzi to do powstania osobliwości grawitacyjnej, wciągającej przez krótki czas wszystkie obiekty w pobliżu. Kiedy cel zbliża się do centrum osobliwości, gwałtownie rosnąca grawitacja rozdziera go na strzępy, a gdy pole efektu masy destabilizuje się, gwałtowny powrót cząstek do normalnej masy wywołuje eksplozję, zadającą wrogom dodatkowe obrażenia.

Prace nad bronią o mały włos nie zostały porzucone. Wczesne wersje były bardzo niestabilne: wygenerowanie hiper-gęstego pola efektu masy nie nastręczało problemów, jednak stworzenie go w kontrolowanej odległości okazało się niełatwym zadaniem. Dopiero po sześciu latach broń zakwalifikowała się do prowadzonych przez Przymierze Układów testów ZCBO (Zaawansowana Ciężka Broń Osobista). Na tym etapie miotacz osobliwości był odporny, niezawodny, łatwy w użyciu i w naprawie. Niezwłocznie przeszedł testy polowe w niewielkiej wojnie pustynnej na Ziemi, siejąc przerażenie wśród przeciwników, którzy nigdy nie widzieli podobnej broni. Wir piachu pochłaniający żołnierzy stał się centralnym motywem wielu filmów propagandowych. W mediach miotacz osobliwości grawitacyjnych Wegner Arms M-490 zyskał prostszą nazwę – „miotacz czarnych dziur”. Urzeczywistniwszy swój sen, Wegner osobiście zmienił nazwę broni na lepszą marketingowo „Czarną Burzę”.

Pancerz technologiczny i Umocnienie

Pomimo tego, że osobisty pancerz i bariery kinetyczne zapewniają solidną ochronę stosunkowo niskim kosztem, zorientowani w technice żołnierze czasem próbują czegoś więcej.

„Pancerz technologiczny” jest powszechnie używaną nazwą złożonej serii generatorów pola, które zakłócają skierowane ku nim siły za pomocą stacjonarnego efektu odkształcenia. Teoria głosi, że kule, normalnie roztrzaskujące się przy uderzeniu w cel, powinny rozpaść się przy uderzeniu w pole, które odprowadzi wówczas energię kinetyczną odłamków. W pancerzu technologicznym standardowej konstrukcji pole odkształcające utrzymywane jest pomiędzy dwiema barierami kinetycznymi małej mocy, które chronią użytkownika przed działaniem pola. Kiedy zewnętrzna bariera przestanie działać, efekt odkształcenia ulega rozładowaniu, mogąc zranić znajdujące się w pobliżu osoby. Z tego powodu wielu żołnierzy dodaje do pancerza efekt świetlny ostrzegający sojuszników, by się nie zbliżali. Na czas misji wymagających dyskrecji efekt ten jest wyłączany. Cyniczni żołnierze żartują sobie, że konstrukcję tę nazywa się pancerzem technologicznym, bo gdyby mówiono na nią po prostu „pancerz odkształcający”, nikt by jej nie używał.

„Umocnienie” uzyskuje się, umieszczając w pancerzu potężne baterie oraz urządzenia nadprzewodzące w celu wytworzenia efektu prądów wirowych, czyli w zasadzie pola magnetycznego, które jest w stanie unieruchomić obiekty wykonane z metali, również nieżelaznych. Pole uruchamiane jest przez sensory podobne do tych w barierze kinetycznej. Jest ono na tyle mocne, by chronić przed strzałami z większości współczesnej broni, ma jednak pewne wady. Prądy powodują, że metalowe przedmioty utrzymują pozycję względem siebie, i chociaż pole istnieje zaledwie przez ułamek sekundy, powstaje opór, który może spowalniać lub męczyć użytkownika. Żołnierz, który nie przeszedł specjalnego szkolenia, może szybko opaść z sił lub potknąć się w najgorszym momencie.

Pancerz

Nowoczesne kombinezony bojowe mają trzy elementy ochronne: tarcze, pancerz i samonaprawę. Zewnętrzna warstwa jest tworzona przez generatory barier kinetycznych, które wykrywają obiekty nadlatujące z dużą prędkością i wytwarzają „tarcze” odbijające, jeśli mają w ogniwach wystarczającą ilość energii.

Jeśli kula albo inny nadlatujący przedmiot przedostanie się przez barierę, trafia na tradycyjny pancerz. Szczelny kombinezon z nieporowatej tkaniny balistycznej zapewnia ochronę kinetyczną i środowiskową, a w miejscach, które nie muszą się zginać albo nie potrzebują dodatkowej osłony, jak głowa czy klatka piersiowa, jest wzmocniony przez lekkie, kompozytowe, ceramiczne płytki. Kiedy pancerz zostaje trafiony przez broń wiązkową, płytki stapiają się albo odpadają, nie parząc właściciela pancerza.

Ostatni element ochrony zapewniają mikrokomputery, których czujniki są wplecione w materiał. Koordynują one system samoleczenia, który znajduje uszkodzenia tkaniny i, zakładając, że każde z nich może narazić ciało na zranienia, zasklepia taki obszar sterylnym, nieprzewodzącym medi-żelem. Tamuje to mniejsze rany i zamyka dziury w kombinezonie, które w próżni albo toksycznym środowisku mogłyby się okazać zabójcze. Nie wszyscy żołnierze przepadają za „miękką skórą”, ale od czasu wprowadzenia tego systemu liczba ofiar śmiertelnych gwałtownie spadła.

Projektor błyskawic

Pytani o tę nietypową broń do zwalczania syntetyków, agenci Cerberusa odpowiadają: „sterowana laserowo błyskawica”. Projektor stworzono dla mających do czynienia z gethami agentów, którzy nie radzili sobie ze skomplikowanymi omni-kluczami lub dla których były one zbyt niewygodne do użycia w boju.

W celu maksymalnego uproszczenia obsługi projektor błyskawic wyposażono w pojedynczy spust kontrolujący trzy tryby działania oręża. W pierwszym w cel skierowany zostaje neutronowy laser gamma, którego promień jest niewidoczny gołym okiem. Jonizuje on wąski korytarz w atmosferze lub innej substancji, przez którą przechodzi (dotyczy to też większości ciał stałych). Po aktywacji drugiego trybu projektor generuje potężny impuls energetyczny, który posłany utworzonym wcześniej korytarzem razi istoty organiczne (przypalając ich tkanki i wywołując konwulsje) oraz syntetyczne (których obwody scalone po prostu się topią). Potrzeby energetyczne tej broni nie są jak na standardy XXII wieku wysokie – śmiercionośność projektora wynika nie z natężenia generowanego prądu, lecz raczej z czasu jego oddziaływania, dłuższego od czasu porażenia choćby zwykłą błyskawicą.

Dopiero w trzecim trybie broń wykorzystuje w pełni swoje systemy automatycznego celowania. Atak elektryczny nie przerywa przesyłu promienia laserowego, który jest odbijany przez ruchome włókna optyczne tak, aby namierzyć również kolejne cele wyznaczone przez komputer projektora. Strumień elektryczności zyskuje tym samym nową linię najmniejszego oporu oraz szereg celów o różnych potencjałach, przeskakuje więc na kolejnych przeciwników. Skutek działania takiej broni na duże formacje mechów jest niszczycielski; podobny wpływ broń wywiera na psychikę żyjących wrogów, którzy nagle orientują się, że nie ochronią ich ani tarcze, ani osłonięte pozycje.

Ulepszenia

cdx_massaccel_512x256Stworzenie bardzo praktycznych narzędzi zwanych omni-kluczami pozwala współczesnym armiom na dużą dozę elastyczności podczas ładowania sprzętu. Dostępnych jest wiele zestawów modyfikacji polowych, zwanych także ‚ulepszeniami’, które stosuje się do broni, pancerzy, omni-kluczy, wzmacniaczy biotycznych, a nawet granatów.

Ulepszenie z reguły składa się z niecałego tuzina części oraz dysku optycznego. Po załadowaniu do omni-klucza dysk optyczny przekazuje wszelkie specyfikacje techniczne wymagane do wyprodukowania narzędzi oraz dodatkowych części niezbędnych do zainstalowania ulepszenia w danym sprzęcie. Sam proces składania sprzętu opiera się na modułach i instalacja trwa mniej niż jedną minutę.

Ponieważ omni-klucze zaprojektowane są tak, by korzystać z odzyskiwalnego materiału powszechnie spotykanego w warunkach polowych, jak na przykład plastyku, ceramiki i metali lekkich (zmienianych w na pół roztopiony ‚omni-żel‚, by można było szybko zeń skorzystać), wyszkolony żołnierz posiadający zestaw modyfikacyjny jest w stanie dostosować swój sprzęt bojowy do bieżącej sytuacji taktycznej na polu bitwy.

Źródło: http://masseffect.wikia.com/wiki/Codex/Weapons,_Armor_and_Equipment
Komentarze i pingowanie są zablokowane.


Komentarze zablokowane.


Powered by WordPress | Designed by: Free MMORPG | Thanks to MMO List, Social Games and Browser Games

© 2010 EA International (Studio and Publishing) Ltd. Mass Effect, Mass Effect logo, BioWare and BioWare logo are trademarks or registered trademarks of EA International (Studio and Publishing) Ltd. in the U.S. and/or other countries. All Rights Reserved. EA and EA logo are trademarks or registered trademarks of Electronic Arts Inc. in the U.S. and/or other countries. All other trademarks are the property of their respective owners.

Serwis należy do kolektywu Gram.pl. Więcej informacji o kolektywie.