Leksykon/Technologia | Shadow Broker - polski serwis Mass Effect

Leksykon/Technologia

< Leksykon

Codzienne fragmenty technologii wspomagające nowoczesny styl życia.

Podstawowe wpisy z Leksykonu

Biotycy

Biotics_Codex_ImageBiotyka jest posiadaną przez nieliczne jednostki zdolnością manipulowania ciemną energią i tworzenia pól efektu masy poprzez wykorzystanie impulsów elektrycznych z mózgu. Intensywny trening i wszczepione chirurgicznie wzmacniacze pozwalają biotykom wytwarzać pola efektu masy na tyle silne, by miały zastosowanie praktyczne. Siła talentów biotycznych jest bardzo zróżnicowana u poszczególnych ras i jednostek.

Biotyka dzieli się na trzy obszary. Telekineza wykorzystuje pola obniżające masę do podnoszenia lub popychania obiektów. Zwiększające masę pola kinetyczne są używane do blokowania i unieruchamiania. Zniekształcenie wykorzystuje zmieniające się gwałtownie pola masy do niszczenia obiektów.

Większość gatunków organicznych jest w stanie rozwinąć zdolności biotyczne, chociaż wiąże się to z pewnym ryzykiem. Biotycy rodzą się na skutek oddziaływania pierwiastka zero podczas życia płodowego. Zwykle wywołuje to u ofiary śmiertelny nowotwór, ale w rzadkich przypadkach łączy się on w guzki w rozwijającym się układzie nerwowym płodu.

Genofagium

Codex_The_GenophageGenofagium to broń biologiczna stworzona w celu zakończenia Rebelii Krogańskich. Konflikt turian z kroganami utknął w martwym punkcie, lecz olbrzymia siła liczebna krogan wskazywała, że nie uda się ich powstrzymać środkami konwencjonalnymi. Turianie we współpracy z salarianami stworzyli genetyczny środek zaradczy na ogromną płodność krogan.

Wirus genofagium replikował się, „zjadając” kluczowe sekwencje genów, przez co w każdej komórce organizmów krogan następowały zmiany, by kroganie nie mogli wyleczyć zaatakowanych tkanek terapią genową. Gdy szczep genofagium nie mógł się dalej replikować, ginął z głodu, co ograniczało mutacje i zakażenia. Co więcej, „stworzona” wada genetyczna jest dziedziczna. Powstała mutacja sprawiała, że tylko jedna na tysiąc krogańskich ciąż kończyła się rozwiązaniem w terminie, co ograniczało zdolność potomstwa do przeżycia, a nie samą płodność. Krogańscy watażkowie toczyli bitwy o samice mogące donosić ciążę.

Wypuszczenie genofagium wciąż budzi kontrowersje i wywołuje zażarte spory w wielu kręgach.

Komputery: Sztuczna Inteligencja (SI)

Computers_Artificial_Intelligence_(AI)_Codex_ImageSztuczna Inteligencja to posiadający samoświadomość system komputerowy, który potrafi się uczyć i samodzielnie podejmować decyzje. Stworzenie świadomej SI wymaga kodu adapcyjnego, powolnej, kosztownej edukacji i specjalistycznego komputera kwantowego zwanego „niebieskim pudełkiem”.

SI nie może być transmitowana kanałami komunikacyjnymi ani przez sieć komputerową. Bez swojego niebieskiego pudełka jest tylko zbiorem danych. Załadowanie ich do nowego niebieskiego pudełka stworzy nową osobowość, ponieważ zróżnicowanie sprzętu kwantowego i wyniki działania owocują nieprzewidywalnymi zmianami.

Gethy służą jako przykład ostrzegający przed skutkami wymknięcia się SI spod kontroli. W przestrzeni Cytadeli SI są technicznie rzecz biorąc nielegalne. Jednak ich obrońcy przekonują, że SI to żyjąca, świadoma jednostka, zasługująca na takie same prawa jak istoty organiczne. Uważają, że używanie terminu „sztuczna” jest formą rasizmu ze strony ras organicznych; poprawną politycznie alternatywą jest przymiotnik „syntetyczna”.

Komputery: Wirtualna Inteligencja (WI)

Computers_Virtual_Intelligence_(VI)_Codex_ImageWirtualna Inteligencja (WI) to zaawansowana forma interfejsu użytkownika. WI wykorzystuje różnorodne metody do symulacji naturalnej rozmowy – należą do nich interfejs dźwiękowy i awatar, z którym można się porozumiewać. Chociaż WI potrafi w wiarygodny sposób naśladować inteligencję, nie posiada samoświadomości, nie umie się też uczyć ani podejmować samodzielnych decyzji.

WI są wykorzystywane jako systemy operacyjne na komputerach komercyjnych i domowych. Dostępne są też minimalne „elementy” WI. Są one małe i wyspecjalizowane. Służą jako osobiste sekretarki, filtrując połączenia telefoniczne i planując spotkania na podstawie preferencji użytkownika. Inne są zaawansowanymi wyszukiwarkami i działają w extranecie, zdobywając wymagane przez użytkownika dane.

Komercyjne WI w wielu wariantach osobowości są dostępne u każdego sprzedawcy oprogramowania. Małe firmy i hobbyści budują też unikalne, spersonalizowane WI. Chociaż komputerowe naśladowanie żyjących osób jest nielegalne, bardzo popularne są rekonstrukcje sławnych bohaterów historycznych.

Lek na genofagium

Codex_The_Genophage_CureOdwrócenie genofagium może być możliwe dzięki wyodrębnieniu cechy odpornościowej z danych genetycznych wyleczonej kroganki. Salariański genetyk Maelon, były uczeń doktora Mordina Solusa, odkrył lek w wyniku nieetycznych eksperymentów na żywych pacjentach.

Złożoność i trwałość genofagium wywodzi się z biochemicznych środków obronnych wprowadzonych do zarazy przez salarian, by uniemożliwić odwrócenie sterylizacji. Nie wiadomo dokładnie, jak Maelon obszedł te zabezpieczenia, ale jego dane badawcze były na tyle kompletne, że umożliwiają powtórzenie uzyskanych przez niego wyników.

W pierwotnej formie lek przywracał płodność kosztem poważnego osłabienia systemu odpornościowego. Doprowadziło to do powolnej i bolesnej śmierci wszystkich obiektów badawczych Maelona z wyjątkiem jednego. Jeśli uda się wyizolować dobroczynne cechy leku, specjalnie przygotowany wirus mógłby naprawić uszkodzone geny innych krogan.

Medi-żel

Codex_Medi-GelMedi-żel to maść lecznicza powszechnie używana przez sanitariuszy, techników medycznych i personel wojskowy. Posiada kilka użytecznych funkcji: miejscowe znieczulenie, dezynfekcja, wspomaganie krzepnięcia – wszystko w jednym. Żel jest tak zaprojektowany, by po zaaplikowaniu ściśle przylegał do ciała, dopóki nie zostanie poddany częstotliwości ultradźwięków. Potrafi zatamować zarówno płyny – szczególnie krew – jak również substancje skażające i gazy.

Żel jest zaprojektowaną genetycznie bioplazmą stworzoną przez Fundację Sirta, ziemską megakorporację z branży technologii medycznych. Technicznie rzecz biorąc, medi-żel łamie prawa Cytadeli zakazujące inżynierii genetycznej, ale jak dotąd okazał się zbyt użyteczny, by go zakazywać.

Omni-klucz

Omni-tool_Codex_ImageOmni-klucze to umieszczane na ręce urządzenia łączące funkcję komputera, narzędzia diagnostycznego i konstrukcyjnego. Wszechstronne i solidne omni-klucze mogą być używane do analizowania i zdalnego modyfikowania funkcjonalności większości standardowego wyposażenia, w tym broni i pancerzy.

Moduł konstrukcyjny potrafi szybko składać małe, trójwymiarowe przedmioty z powszechnego, przetwarzalnego, przemysłowego plastiku, ceramiki i lekkich stopów. Umożliwia to naprawy i modyfikacje polowe większości standardowych przedmiotów, jak również wykorzystanie znalezionych sprzętów.

Omni-klucze są standardowym wyposażeniem żołnierzy i pierwszych fal kolonistów.

Pierwiastek zero („piezo”)

Element_Zero_(Eezo)_Codex_ImageKiedy rzadka substancja zwana pierwiastkiem zero lub „piezo” zostaje poddana działaniu prądu elektrycznego, emituje ona pole ciemnej energii, które zwiększa albo zmniejsza masę znajdujących się w nim przedmiotów. Ten „efekt masy” jest wykorzystywany na niezliczoną liczbę sposobów, od generowania sztucznej grawitacji to wytwarzania bardzo wytrzymałych materiałów budowlanych. Najbardziej znanym zastosowaniem jest umożliwienie podróży z prędkością nadświetlną.

Piezo powstaje wtedy, gdy materia stała, na przykład planeta, dostaje się pod wpływ energii gwiazdy zmieniającej się w supernową. Materiał ten jest często spotykany w szczątkach asteroid krążących wokół gwiazd neutronowych i pulsarów. Prowadzenie wydobycia jest tam niebezpieczne i wymaga szerokiego wykorzystania robotów, teleobecności i tarcz, bez których nie da się przeżyć ogromnego promieniowania martwej gwiazdy. Tylko kilka największych korporacji stać na pozyskiwanie zasobów z tych źródeł.

Ludzie odkryli przetworzony pierwiastek zero w proteańskiej stacji badawczej na Marsie, co pozwoliło im tworzyć pola efektu masy i rozwinąć technologię podróży nadświetlnych.

Pola efektu masy

Mass_Effect_Fields_Codex_ImagePod wpływem prądu elektrycznego pierwiastek zero może zwiększać i zmniejszać masę w podróżach w czasoprzestrzeni. Prąd dodatni powoduje wzrost masy, a ujemny – jej zmniejszenie. Im jest silniejszy, tym potężniejszy jest efekt masy ciemnej energii.

W kosmosie pola małej masy pozwalają na podróże z prędkością nadświetlną i niedrogi transport z powierzchni na orbitę. Pola dużej masy wytwarzają sztuczną grawitację i odpychają od statków kosmiczne szczątki. W przemyśle wytwórczym pola małej masy pozwalają na tworzenie równo wymieszanych stopów, a ściśnięcie dużej masy umożliwia powstanie gęstych, wytrzymałych materiałów budowlanych.

Wojsko intensywnie wykorzystuje technologie poprawiające mobilność – w większości armii jednostki bojowe korzystające z efektu masy standardowo znajdują się w pierwszym szeregu. Pola efektu masy są też kluczowe dla tworzenia tarcz lub barier kinetycznych chroniących przed ostrzałem wroga.

Przekaźniki masy

Mass Effect i Mass Effect 2

Mass_Relays_Codex_ImagePrzekaźniki masy są dziełem inżynierii protean, o wiele bardziej zaawansowanej niż technologia jakiegokolwiek żyjącego obecnie gatunku. Są to olbrzymie konstrukcje rozrzucone pośród gwiazd i mogą tworzyć korytarze przestrzeni praktycznie pozbawionej masy, co pozwala na błyskawiczne przemieszczanie się pomiędzy lokacjami oddalonymi o całe lata lub nawet stulecia podróży wykorzystującej konwencjonalne napędy nadświetlne.

Główne przekaźniki masy mogą przerzucać statki o tysiące lat świetlnych, często z jednego spiralnego ramienia galaktyki do drugiego. Mają jednak ustawione na stałe połączenia: główny przekaźnik łączy się z jednym głównym przekaźnikiem – i z żadnym innym. Przekaźniki drugorzędne mogą przenosić statki tylko o kilkaset lat świetlnych, ale za to w wielu kierunkach: przekaźnik drugorzędny może wysłać statek do dowolnego innego przekaźnika w swoim zasięgu.

Istnieje wiele uśpionych przekaźników głównych, których „bliźniacze” przekaźniki nie zostały jeszcze odkryte. Pozostają one nieaktywne do momentu zarejestrowania swego „partnera”, ponieważ obecne cywilizacje nie chcą na ślepo otwierać połączeń potencjalnie wiodących do wrogich ras.

Mass Effect 3

Codex_Mass_RelaysNiegdyś uważane za dzieło protean przekaźniki masy zostały w rzeczywistości utworzone przez Żniwiarzy z wykorzystaniem technologii wykraczającej daleko poza możliwości jakiejkolwiek innej rasy żywej. Te potężne, rozrzucone wśród gwiazd konstrukcje tworzą korytarze przestrzeni praktycznie pozbawionej masy, umożliwiając natychmiastowy tranzyt pomiędzy miejscami oddalonymi o lata czy nawet stulecia podróży za pomocą konwencjonalnych napędów nadświetlnych.

Główne przekaźniki masy mogą przenieść statki o tysiące lat świetlnych. Tor lotu jest ustalony i powiązany z jednym, konkretnym przekaźnikiem docelowym. Inaczej jest z przekaźnikami drugorzędnymi, które wprawdzie przeniosą statki tylko o kilkaset lat świetlnych, ale ich celem może być każdy przekaźnik znajdujący się w ich ograniczonym zasięgu.

Wiele głównych przekaźników masy pozostaje nieużywanych, gdyż nie są znane miejsca, w które prowadzą. Często nieużywanie ich jest świadomą decyzją – cywilizacje niechętnie otwierają na ślepo korytarze mogące połączyć je z nowymi, potencjalnie wrogimi rasami. Żniwiarze nie mają takich obaw i swobodnie korzystają z uśpionych przekaźników.

Tygiel

Codex_The_CrucibleArchiwa marsjańskie zawierają opis superbroni, nazwanej przez Przymierze Tyglem, która wykorzystuje technologię przekaźników efektu masy. Poza podstawowymi zasadami, badacze wiedzą jednak niewiele na temat działania broni.

Jedna z popularnych teorii głosi, że skoro przekaźniki mogą przenosić materię i energię po całej galaktyce niemal bez względu na odległość, być może da się stworzyć broń, dla której zasięg miałby niewielkie znaczenie. Skopiowanie zaawansowanych rozwiązań zastosowanych przy budowie przekaźników okazało się jednak trudne. Gdyby udało się zbudować Tygiel, wyzwaniem byłoby dostrojenie broni w taki sposób, by mogła zabić Żniwiarza oddalonego o pół galaktyki bez dokonania niewyobrażalnych zniszczeń w jego okolicy.

Jasne jest, że budowa Tygla wymaga ogromnego wysiłku i wykorzystania środków z całego poznanego kosmosu. Podczas wspólnej próby stworzenia czegoś, co może powstrzymać Żniwiarzy, nikt nie zwraca uwagi na ogromne koszty finansowe.

Dodatkowe wpisy z Leksykonu

Artefakty

Rada Cytadeli wystąpiła o natychmiastowe przekazanie artefaktów protean na rzecz wojny. Chodzi głównie o przedmioty pochodzące od Żniwiarzy oraz nagrania ich ataków.

Korporacja ExoGeni dała dobry przykład, przekazując zbiór odkrytych niedawno okazów paleotechnologii i udostępniając archiwa danych ze zniszczonych przez Żniwiarzy kolonii badawczych w dalekiej przestrzeni. Kilku prywatnych kolekcjonerów zaoferowało następnie całe swoje kolekcje.

Pomimo amnestii dla każdego, kto ukrywa takie artefakty, nie wszyscy odpowiedzieli zgodnie z oczekiwaniami Rady. Kilka artefaktów znaleziono na działających w podziemiu rynkach na bezpiecznych planetach; zapewne sprzedali je nowo przybyli uchodźcy, którym brakowało środków do życia.

Według doniesień przemytnicy wciąż sprzedają kradzione artefakty, a z powodu napadów z bronią na stanowiska archeologiczne nawet legalna działalność stała się bardzo ryzykowna. Gdy doszło do kilku ataków na archeologów ze strony zatrudnionych przez nich najemników, Kontrola Ryzyka Elanus zaczęła oferować stanowiskom archeologicznym ochronę po znacznie niższych stawkach.

Biotycy: szkolenie

Implanty i wzmacniacze biotyczne dają tylko możliwość tworzenia spójnych pól efektu masy. Od wyszkolenia biotyka w głównej mierze zależy, czy jest on w stanie to zrobić.

Biotycy muszą wykształcić w sobie świadomą kontrolę nad układem nerwowym, by móc wysyłać odpowiednie impulsy elektryczne do skupisk pierwiastka zero rozmieszczonych w ich nerwach. Uczą się używania implantów i wzmacniaczy za pomocą fizycznej mnemotechniki i urządzeń dostarczających informacje biologiczne. Właściwe gesty i ruchy mięśni powodują wysłanie odpowiednich impulsów nerwowych, które aktywują pewną zdolność.

Pionierem szkoleń biotycznych była firma Conatix Industries, która stworzyła program Szkoleń Przystosowania i Opanowania Biotycznego. Chociaż SPiOB nie dało oczekiwanych wyników, wielu stosowanych tam technik używa się do dziś.

Wiele ludzkich ośrodków badawczych pracuje nad stworzeniem biotycznego superżołnierza. Zazwyczaj są to nieszkodliwe próby zwiększenia wszechstronności wojsk. Inne, mniej jawne programy, są bezwstydnymi próbami stworzenia nietzscheańskich nadludzi.

Biotycy: wzmacniacze biotyczne

Biotycy manipulują polami efektu masy za pomocą dziesiątek umieszczonych w ich układzie nerwowym węzłów pierwiastka zero reagujących na impulsy elektryczne z mózgu. Wzmacniacze umożliwiają biotykom synchronizację węzłów w celu wytwarzania pól o wielkości i sile wystarczającej do praktycznego użytku. Wzmacniacze mogą wspomagać konkretną dyscyplinę lub talent.

Implant to wszczepiony chirurgicznie port interfejsu, do którego wpina się wzmacniacze. U ludzi implant zwykle umieszcza się przy podstawie czaszki ze względu na łatwy dostęp, jednak użytkownik musi dbać o jego czystość.

Do wszczepianych portów można podłączać rozmaite wzmacniacze, poza tym rozwija się rynek modyfikacji i nakładek. Najwyższej jakości implanty i wzmacniacze są produkowane przez rzemieślniczki asari, lecz implanty L3 Przymierza – pierwszy raz zastosowane w roku 2170 – stanowią znaczący krok naprzód.

Biotycy: życie biotyka

Biotycy posiadają niezwykłe zdolności, lecz muszą liczyć się w życiu z drobnymi niedogodnościami. Podstawowym problemem jest zapewnienie sobie odpowiedniego wyżywienia. Tworzenie biotycznych efektów masy obciąża metabolizm w takim stopniu, że aktywni biotycy odznaczają się ogromnym apetytem. Standardowa racja żywieniowa Przymierza dla żołnierzy wynosi 3000 kalorii dziennie; biotycy otrzymują 4500 kalorii, a także manierkę z mocnym napojem energetycznym do szybkiego odzyskiwania sił po wyczerpującej walce.

Kolejnym problemem jest ładunek elektryczny. Elektryczność zgromadzona w rdzeniach napędowych statków musi być rozładowywana i nie inaczej dzieje się z ładunkiem elektrycznym biotyka. Biotykom zdarzają się niewielkie wyładowania elektrostatyczne przy dotykaniu metalowych przedmiotów.

Niestety, ludzie posiadający zdolności biotyczne muszą również liczyć się z podejrzeniami i prześladowaniem, poczynając od popularnego, acz błędnego przekonania, że potrafią odczytywać i kontrolować myśli. W oczach ludzi sprzeciwiających się modyfikacjom genetycznym i cybernetyce ze względów filozoficznych lub religijnych biotycy są symbolem dehumanizacji ludzkości. Jedyne organizacje, w których biotycy są zawsze mile widziani, to siły zbrojne, które oferują im przy rekrutacji ogromne premie motywacyjne.

Komputery: interfejs dotykowy

Postęp w dziedzinie komputerów sprawił, że tradycyjne klawiatury odeszły w zapomnienie. Nowoczesne urządzenia peryferyjne są zwykle wyświetlane przed użytkownikiem w formie holograficznej, w takim położeniu, by wygodnie było z nich korzystać. Maszyny, które korzystają z tego interfejsu, wykrywają użytkownika przez mikroczip w jego rękawicy, która „podłącza się” do komputera. Po zaakceptowaniu użytkownika akcelerometry w jego rękawicach dopasowują położenie jego rąk do proporcjonalnie mniejszego „lustrzanego” zestawu kontrolek w samym komputerze. Kiedy użytkownik naciska pole holograficzne, uaktywnia się funkcja reakcji rękawicy, która wywołuje lekki opór. Dzięki temu użytkownik może korzystać z ekranu dotykowego, którego właściwie przed nim nie ma. Zwykły przełącznik na grzbiecie dłoni pozwala na wyłączenie rękawic, kiedy nie są używane.

Interfejsy dotykowe stały się tak powszechne, że niektóre osoby poddają się chirurgicznym zabiegom ulepszeń cybernetycznych i wszczepiają sobie akcelerometry w opuszki palców. Działanie „gołymi rękami” jest znakiem rozpoznawczym zagorzałych komputerowców, którzy już nie muszą tracić czasu na zakładanie rękawic ani na przemywanie ich alkoholem, który pozwala pozbyć się zapachu przepoconych dłoni.

Komputery: syntetycy

“Syntetycy” to politycznie poprawne określenie komputera ze sztuczną inteligencją. Sztuczna inteligencja (SI) potrafi się uczyć i podejmować decyzje – do czego nie jest zdolna zwykła wirtualna inteligencja (WI) używana w komputerowych systemach operacyjnych.

SI musi mieć osprzęt do obliczeń kwantowych (mózg) i oprogramowanie adaptacyjne (świadomość). Po pierwszym podłączeniu do sieci SI działa bardzo wolno i z niewielką liczbą źródeł, posiada zdolności intelektualne na poziomie ludzkiego noworodka. SI gromadzi doświadczenia życiowe z prędkością działania swojego osprzętu i jest w stanie przyswajać informacje z milionów źródeł naraz. Jeśli SI zostanie „włączona” na pełnych obrotach, źle sobie radzi z zalewem danych. W najlepszym wypadku cierpi na ciężki autyzm, w najgorszym dotyka ją szaleństwo.

W miarę uczenia SI myślenia i filtrowania wpływających danych, operatorzy zwiększają jej prędkość operacyjną. Roczna SI umie obserwować, rozumować i reagować setki razy szybciej niż jej organiczni twórcy. Dojrzała SI może odczuwać frustrację z powodu relatywnej „powolności” istot organicznych, z którymi musi przestawać.

Galaktyka nieufnie podchodzi do syntetycznych form życia. SI nie potrafi się co prawda poruszać, ale wymusza swoją wolę, przejmując kontrolę nad sieciowymi systemami komputerowymi. SI w laboratoriach są fizycznie odizolowane od galaktycznego extranetu i umieszczone w odległych, niezamieszkanych lokacjach.

Niektórzy futuryści uważają, że dominacja syntetyków jest nieunikniona. Teoria osobliwości technologicznej głosi, że wzrost tempa rozwoju technologicznego doprowadzi nas w końcu do punktu, w którym SI będą potrafiły modyfikować się szybciej niż istoty organiczne. Syntetyczne formy życia będą mogły samodzielnie ewoluować tak szybko, że istoty organiczne nie będą już w stanie zrozumieć tego procesu.

Nie wszyscy są zdania, że taka ewolucja byłaby zjawiskiem negatywnym. Kulty transcendencji wierzą, że pewnego dnia umysły istot organicznych przybiorą postać danych i zostaną przyswojone przez syntetyków, dzięki czemu zyskają oni nieśmiertelność.

Komputery: Sztuczna Inteligencja (SI)

Sztuczna Inteligencja to posiadający samoświadomość system komputerowy, który potrafi się uczyć i samodzielnie podejmować decyzje. Stworzenie świadomej SI wymaga kodu adapcyjnego, powolnej, kosztownej edukacji i specjalistycznego komputera kwantowego zwanego „niebieskim pudełkiem”.

SI nie może być transmitowana kanałami komunikacyjnymi ani przez sieć komputerową. Bez swojego niebieskiego pudełka jest tylko zbiorem danych. Załadowanie ich do nowego niebieskiego pudełka stworzy nową osobowość, ponieważ zróżnicowanie sprzętu kwantowego i wyniki działania owocują nieprzewidywalnymi zmianami.

Gethy służą jako przykład ostrzegający przed skutkami wymknięcia się SI spod kontroli. W przestrzeni Cytadeli SI są technicznie rzecz biorąc nielegalne. Jednak ich obrońcy przekonują, że SI to żyjąca, świadoma jednostka, zasługująca na takie same prawa jak istoty organiczne. Uważają, że używanie terminu „sztuczna” jest formą rasizmu ze strony ras organicznych; poprawną politycznie alternatywą jest przymiotnik „syntetyczna”.

Komputery: Wirtualna Inteligencja (WI)

Wirtualna Inteligencja (WI) to zaawansowana forma interfejsu użytkownika. WI wykorzystuje różnorodne metody do symulacji naturalnej rozmowy – należą do nich interfejs dźwiękowy i awatar, z którym można się porozumiewać. Chociaż WI potrafi w wiarygodny sposób naśladować inteligencję, nie posiada samoświadomości, nie umie się też uczyć ani podejmować samodzielnych decyzji.

WI są wykorzystywane jako systemy operacyjne na komputerach komercyjnych i domowych. Dostępne są też minimalne „elementy” WI. Są one małe i wyspecjalizowane. Służą jako osobiste sekretarki, filtrując połączenia telefoniczne i planując spotkania na podstawie preferencji użytkownika. Inne są zaawansowanymi wyszukiwarkami i działają w extranecie, zdobywając wymagane przez użytkownika dane.

Komercyjne WI w wielu wariantach osobowości są dostępne u każdego sprzedawcy oprogramowania. Małe firmy i hobbyści budują też unikalne, spersonalizowane WI. Chociaż komputerowe naśladowanie żyjących osób jest nielegalne, bardzo popularne są rekonstrukcje sławnych bohaterów historycznych.

Komunikacja

Komunikacja w czasie rzeczywistym jest możliwa dzięki wykorzystaniu sieci kosztownych boi komunikacyjnych opartych na przekaźnikach masy, przekazujących sobie transmisje przy użyciu laserów.

Boje komunikacyjne rozstawiane są w sieci, rozchodzące się od każdego przekaźnika masy. Same boje są właściwie skupiskiem prymitywnych miniaturowych przekaźników masy. Każda boja jest połączona z inną boją w sieci, tworząc korytarz przestrzeni o małej masie. Tymi ‚rurami’ przestrzeni nadświetlnej biegną wąskie wiązki laserów komunikacyjnych, umożliwiające niemal natychmiastową komunikację z dowolnym miejscem w sieci. Sieci z poszczególnych obszarów łączą się ze sobą za pośrednictwem przekaźników masy.

Jedynym opóźnieniem komunikacji występującym w tym systemie jest niewielka zwłoka pomiędzy miejscem źródłowym lub docelowym i najbliższą boją. Dopóki wszyscy uczestnicy komunikacji znajdują się w promieniu pół sekundy świetlnej (150000 km) od boi, możliwa jest płynna komunikacja w czasie rzeczywistym. Ponieważ boje utrzymywane są we wszystkich uczęszczanych zakątkach, w większości z nich można korzystać z natychmiastowej komunikacji bez ograniczeń. Opóźnienie pojawia się tylko wówczas, gdy statki zbaczają z ustalonych tras w dalekiej przestrzeni lub znajdują się w okolicy niezamieszkanych gazowych olbrzymów na obrzeżach układów czy w innych niezasiedlonych obszarach.

Podczas wojen boje komunikacyjne są pierwszym celem ataków. Po przerwaniu sieci łączności przesłanie wiadomości z objętego walkami układu może trwać tygodniami, a nawet latami. W układach, w których sieci nie zbudowano lub została zniszczona, szybka łączność wiąże się z przekazywaniem informacji za pośrednictwem statków kurierskich i bezzałogowych sond łącznościowych.

Komunikacja: kwantowy komunikator stanu splątanego (QEC)

Kiedy dwie splątane kwantowo cząsteczki zostaną rozdzielone, zmiana w jednej z nich natychmiast wpłynie na tę drugą, niezależnie od jej umiejscowienia w przestrzeni. Efekt ten wykorzystuje się w komunikatorach QEC, które przesyłają na dowolną odległość dane w systemie dwójkowym. Do transmisji i odbioru potrzebne są dwie pary splątanych cząsteczek.

Technologia QEC jest co prawda niezwykle kosztowna i trudna do wytworzenia, ale posiada olbrzymie zalety. Po pierwsze, umożliwia błyskawiczną komunikację na dowolną odległość i pozwala uniezależnić się od sieci boi komunikacyjnych, której ograniczenia wynikają z samych rozmiarów kosmosu. Poza tym zniszczenie boi utrudnia działania wrogich wywiadów wojskowych; podczas wojny boje komunikacyjne są atakowane w pierwszej kolejności. Po drugie, komunikacja kwantowa nie może zostać przechwycona pomiędzy źródłem a miejscem odbioru, co uniemożliwia stosowanie podsłuchów.

Niestety komunikatory QEC nie mogą zastąpić galaktycznej infrastruktury komunikacji cywilnej. Po pierwsze, posiadają bardzo ograniczoną przepustowość. Pojedyncza splątana cząsteczka może przesłać za jednym razem tylko jeden kubit (bit kwantowy) danych. Po drugie, ściśle „punktowa” natura tego systemu wyklucza działanie sieci p2p i rozpowszechnianie danych w galaktycznym extranecie.

Ze strategicznego, militarnego punktu widzenia komunikatory QEC powinny być wykorzystywane w centrach dowodzenia. Każda kolonia Przymierza posiadałaby QEC w kwaterze głównej sił zbrojnych, a każdy okręt flagowy w swoim CIB. Wszystkie odpowiadające im pary znajdowałyby się w ośrodku centralnym na stacji Arkturus. W razie ataku dany ośrodek wysłałby sygnał na Arkturusa, a ten przesłałby go wszystkich flotylli i kolonii. Jednakże zniszczenie centrum komunikacyjnego na Arkturusie oznaczałoby awarię całej sieci.

Komunikacja: metodologia

Wraz ze wzrostem liczby ludności galaktyki i zasiedlaniem nowych planet, coraz większym problemem staje się zapewnienie dostępu użytkownikom domowym i położonym na pograniczach osadom ze słabo rozwiniętą infrastrukturą komunikacyjną. By złagodzić braki przepustowości, udostępniono złożony system składów danych i wyszukiwarek opartych na wirtualnej inteligencji.

Gdy użytkownik wysyła zapytanie, jest ono kierowane najpierw do składu danych jego kolonii lub układu gwiezdnego. W składzie danych wirtualna inteligencja wyszukiwarki użytkownika przegląda ogromne ilości lokalnie składowanych danych, by znaleźć poszukiwany materiał. Jeśli informacja nie jest dostępna lokalnie, zapytanie jest przesyłane do sąsiednich układów, a następnie coraz dalej w sieć. WI wyszukiwarek w tych układach powtarzają wyszukiwanie. Jeśli poszukiwana informacja zostanie znaleziona, jest ona kompresowana w ‚wiązkę’ i oczekuje w kolejce na przesłanie do układu źródłowego. Wiązka otrzymuje priorytet oparty na liczbie zapytań o tę informację; im więcej zapytań, tym wyższy priorytet.

Po przyłączeniu do sieci nowego układu słonecznego instaluje się lokalnie wybór najpopularniejszych danych. Chociaż nośniki są tanie, pojemność potrzebna do przechowania wszystkich danych produkowanych codziennie przez biliony osób na setkach planet jest niebagatelna. Nie opłaca się trzymać ‚na wszelki wypadek’ lokalnych kopii wszystkich danych dostępnych na każdy mało znany temat.

Z biegiem czasu starsze i mniej popularne dane trafiają do kolonii w wyniku wysyłanych zapytań i są umieszczane w lokalnym archiwum. Wraz z powiększaniem się archiwów rośnie szansa, że zapytanie o mało popularny temat przyniesie natychmiastowe wyniki.

Komunikacja: zarządzanie

Boje komunikacyjne umożliwiają natychmiastową łączność, ale przepustowość nie jest nieograniczona. Jako że za pośrednictwem danej boi mogłyby próbować przesłać wiadomość biliony osób jednocześnie, dostęp do sieci podzielony jest pod względem pierwszeństwa.

Rada Cytadeli i Widma mają absolutne pierwszeństwo; jeśli wykorzystują całe pasmo, wszyscy inni muszą czekać. Następny poziom obejmuje poszczególne rządy i ich siły zbrojne. Podczas wojny łączność cywilna może być opóźniona o całe godziny, a nawet dni. Agencje wywiadowcze badają czas odpowiedzi w różnych systemach, by przewidywać koncentracje wojsk.

W następnej kolejności po rządach i siłach zbrojnych pasmo oferowane jest temu, kto zapłaci najwięcej. Koncerny medialne, szczególnie sieci informacyjne, kupują wyższy priorytet, by zapewniać swoim odbiorcom najświeższe wiadomości. W uprzywilejowany dostęp inwestują również korporacje polegające na szybkiej wymianie informacji (na przykład instytucje finansowe i firmy inwestycyjne). Fundusze uzyskane ze sprzedaży pasma są wykorzystywane do utrzymywania i rozbudowy infrastruktury komunikacyjnej.

Chociaż wszyscy użytkownicy komputerów mają zagwarantowany darmowy i nieograniczony odstęp do galaktycznego extranetu, ze względu na najniższy priorytet muszą liczyć się z opóźnieniami w przetwarzaniu ich zapytań. Korporacje trudniące się odsprzedażą pasma wykorzystują kapitał inwestycyjny do zakupu dostępu o wysokim priorytecie, który jest następnie oferowany za opłatą.

Kredyty

Na mocy Ustawy Cytadeli o Jednolitej Bankowości walutą międzygwiezdnego handlu ustanowiono standardowy kredyt. Kontrolowany kurs kredytu jest obliczany na bieżąco przez bank centralny, by utrzymywać go na poziomie przeciętnej wartości wszystkich walut składowych. Niektóre regionalne waluty są warte więcej niż kredyt, inne mniej.

Istniejącą fizycznie gotówkę można ukraść lub sfałszować, więc normą są elektroniczne przelewy pieniędzy. Co ważniejsze, fizycznych transakcji nie da się w łatwy sposób śledzić, w związku z czym idealnie nadają się do oszustw podatkowych lub zakupu nielegalnych towarów.

Gdy Przymierze przyłączyło się do Cytadeli, skarby wchodzących w jego skład państw zostały włączone do wspólnoty kredytowej. Człowiek z meksykańskimi pesetami, japońskimi jenami czy indyjskimi rupiami na koncie może kupić dowolną rzecz wycenioną w kredytach po uczciwej rynkowej cenie. Wszystkie gospodarki wchodzące w skład wspólnoty kredytowej muszą wyceniać towary zarówno w miejscowej walucie, jak i w kredytach.

Mechy obronne

Cała galaktyka odczuła skutki śmierci tysięcy funkcjonariuszy sił porządkowych i wojskowych podczas Bitwy o Cytadelę. Wakaty w służbach stacji wypełnili wykwalifikowani funkcjonariusze z innych części kosmosu, a zwolnione przez nich miejsca zajęły stosowane na dużą skalę bezzałogowe roboty obronne. Roboty te – zwane potocznie „mechami” – dzieli się z reguły na lekkie i ciężkie. Te pierwsze występują w różnych odmianach i rozmiarach, a ich cechą wyróżniającą są przeciwstawne kciuki, wykorzystywane podczas rozlicznych zadań ochronnych. Ciężkie mechy w ogóle nie mają palców i są raczej platformami na broń, służącymi do utrzymania spokoju w zagrożonych obszarach. Czworonożny „mecha-pies” posiada „twarz” złożoną z czujników wykrywających kontrabandę i również jest uzbrojony – na wypadek stawiania oporu przez przestępcę.

Typowy mech obronny posiada bardzo prostą wirtualną inteligencję. Zakres jego obowiązków jest wąski i jasno określony – zwykle polega na strzeżeniu danego obszaru, uruchamianiu programu rozpoznawczego i uniemożliwianiu dostępu osobom nieupoważnionym oraz na odtwarzaniu nagranych wcześniej komend głosowych nakazujących niepożądanym osobom opuszczenie terenu. Lekkie mechy obronne są wyposażone w gazy drażniące i paralizatory elektryczne, które mają wymusić posłuszeństwo, a ciężkie mechy mogą stosować w tym samym celu ogłuszacze hukowo-błyskowe. W starciu z przeciwnikiem posiadającym broń palną mech natychmiast postara się usunąć zagrożenie za pomocą śmiercionośnej broni przeciwpiechotnej. W sytuacjach nagłego zagrożenia mech może nawet nie wygłosić ostrzeżenia.

Mechy obronne nie są mile widziane w armii. Co prawda solidna budowa czyni je odpornymi na zniszczenia, ale ich prosta WI zwyczajnie nie pozwala na zaplanowanie zasadzki, uratowanie zakładnika, opatrzenie rany czy wykonanie wielu innych czynności, których wymaga się od żołnierza.

Sondy

Sondy to niewielkie roboty, których funkcją jest wspieranie i dopełnianie działań żywych żołnierzy na polu bitwy. Nie posiadają żadnej sztucznej inteligencji, ale działają zgodnie z precyzyjnie zaprogramowanymi wytycznymi. Większość modeli sond wykorzystuje dla poprawy mobilności lewitację efektu masy.

Każda nowoczesna armia dysponuje flotą sond, której powierza rutynowe czynności wojskowe (stałe garnizony, patrolowanie itd.). Wykorzystanie sond do mniej istotnych zadań pozwala ograniczyć liczbę żywych żołnierzy i obniża liczbę ofiar w konfliktach o mniejszym natężeniu. Rasy i kultury na niższym szczeblu rozwoju, dla których liczba ofiar nie jest tak istotna, posiadają odpowiednio mniej sond. Sondy są słabo uzbrojone i opancerzone i jako takie – mało przydatne na konwencjonalnych polach bitwy.

Oprócz sond bojowych, jednostki organiczne korzystają w warunkach polowych ze wsparcia sond o innych funkcjach. Sondy zwiadowcze to małe, trudne do wykrycia urządzenia, które monitorują jednostki bojowe i ostrzegają dowódców, gdy wykryją zagrożenie. Sondy do walki radioelektronicznej wspomagają w walce techników, służąc jako ruchome zagłuszacze i platformy WEL (Wywiadu Elektronicznego). Policja wojskowa i cywilna wykorzystuje ‚sondy oślepiające’, wyposażone w silne światła stroboskopowe, które dezorientują intruzów i umożliwiają ich pochwycenie bez użycia bardziej brutalnych środków.

Formacje sond są oficjalnie nazywane skrzydłami (np. ‚Czwarte skrzydło sond szturmowych na lewą flankę!’). Żołnierze często nazywają własne formacje kluczami, a wrogie – rojami.

Technologia skanowania planet Argus

Advanced_Mineral_ScannerArgus umożliwia skok jakościowy w przedstawianiu powierzchni planet. Technologia ta, należąca do Grupy Ayndroid, laboratorium badawczego będącego podobno własnością Cerberusa, stanowi ulepszenie czujników Normandii i przy długodystansowym skanowaniu topograficznym zapewnia znakomitą rozdzielczość i szybkość przetwarzania obrazu.

Dzięki rozmieszczeniu na orbicie wielostatycznej siatki stu wykorzystujących radar mikrosatelitów, Argus szybko dostarcza cyfrowy model terenu (CMT) w rozdzielczości 15 metrów na piksel (mpp), co stanowi znaczące ulepszenie w porównaniu z poprzednim skanerem Normandii (27 mpp). Taka jakość obrazu zapewnia znakomity wywiad obronny, i to z prędkością uzasadnioną niebezpieczeństwami walki.

Przy niższej prędkości skanowania i renderowania Argus może osiągnąć zadziwiającą rozdzielczość 0,001 mpp – jeden milimetr na piksel – co jest idealne przy badaniach geologicznych, biologicznych i archeologicznych i przy długoterminowym wywiadzie bezpieczeństwa. Dzięki wykorzystaniu potężnej sieci wielostatycznych, niemal niewykrywalnych mikroemiterów, Argus jest praktycznie w pełni odporny na wszelkie elektroniczne środki przeciwdziałania. Sferyczny kształt siatki Argusa pozwala też na doskonałe wymiarowanie celów.

Zasłona

Codex_The_ShroudZasłona, jak ją określają kroganie, jest technologiczną pozostałością po progresji dokonanej przez salarian. Kiedy w wyniku nuklearnej wojny do atmosfery Tuchanki przedostały się tony pyłów, planeta na pewien czas uległa ochłodzeniu spowodowanemu globalnym przyciemnieniem – z wyjątkiem obszarów okołobiegunowych, na których zatrzymywanie ciepła przez sadzę i chmury wywołało zmniejszenie albedo. Wielkie połacie wiecznej zmarzliny zaczęły roztapiać się, przez co doszło do uwolnienia nagromadzonego przez tysiąclecia metanu, silnego gazu cieplarnianego. Nakręciło to spiralę ocieplenia nazywaną „nuklearnym latem”.

Gdyby nie doszło do interwencji, mieszkańców Tuchanki czekałoby powolne, lecz nieuniknione wymarcie. Salariańskie rozwiązanie polegało na zbudowaniu Zasłony, tarczy złożonej z bilionów uginających światło soczewek, która po umieszczeniu na stabilnej orbicie w punkcie libracji L1 dawałaby planecie stały cień.

Salarianie zdecydowali się zrealizować swój cel za pomocą Wież Zasłony. Były to zasadniczo ogromne działa magnetyczne, wystrzeliwujące w kosmos ładunek soczewek wraz z aparaturą do monitorowania trajektorii ładunku. Plan spotkał się z entuzjazmem wielu krogańskich watażków – niektórzy z nich poparli go dla ratowania ojczystej planety, lecz dla większości powodem były potencjalne wojskowe zastosowania Wież Zasłony. Budowę Zasłony ukończono zgodnie z planem w ciągu kilku dziesięcioleci, kiedy to uwagę watażków zaprzątały już raknii.

Rebelie Krogańskie nie obeszły się łagodnie z Wieżami Zasłony. Podczas demilitaryzacji krogan zniszczono wszystkie poza jedną, która została przeznaczona do zasiewania chmur i monitorowania pogody. Wyróżnia się ona na tle krajobrazu jako anachronizm, symbol czasów, w których kroganie i salarianie pomagali sobie nawzajem.

Źródło: http://masseffect.wikia.com/wiki/Codex/Technology
Komentarze i pingowanie są zablokowane.


Komentarze zablokowane.


Powered by WordPress | Designed by: Free MMORPG | Thanks to MMO List, Social Games and Browser Games

© 2010 EA International (Studio and Publishing) Ltd. Mass Effect, Mass Effect logo, BioWare and BioWare logo are trademarks or registered trademarks of EA International (Studio and Publishing) Ltd. in the U.S. and/or other countries. All Rights Reserved. EA and EA logo are trademarks or registered trademarks of Electronic Arts Inc. in the U.S. and/or other countries. All other trademarks are the property of their respective owners.

Serwis należy do kolektywu Gram.pl. Więcej informacji o kolektywie.