Leksykon (Mass Effect: Andromeda)/Statki i pojazdy | Shadow Broker - polski serwis Mass Effect

Leksykon (Mass Effect: Andromeda)/Statki i pojazdy

< Leksykon (Mass Effect: Andromeda)

Technologia
Statki i pojazdy, bez których eksploracja byłaby niemożliwa.

Arka Paarchero

Arka Paarchero to statek wyznaczony przez Inicjatywę Andromeda do transportu salariańskich kolonistów do nowej galaktyki. Pod względem konstrukcyjnym jest kopią ludzskiej arki Hyperion, a w jej kriokapsułach mieści się 20 tys. pasażerów i załogi.

Budowa Paarchero trapiona była wczesnymi opóźnieniami i kłótniami między kierownictwem ekipy i działem projektowym Inicjatywy. Salariańskie zamiłowanie do przełamywania barier technologicznych często kłóciło się z realiami budżetowymi i napiętymi terminami. W pewnym momencie obliczono, że gdyby wprowadzono do projektu Paarchero każdą „istotną i konieczną poprawkę” zaproponowaną przez salarian, start arki zostałby opóźniony co najmniej do roku 2204.

Po długich negocjacjach i debatach osiągnięto kompromis i arka Paarchero pod dowództwem kapitana Lumonta Hayjera opuściła Drogę Mleczną w roku 2185 w ramach pierwszej fali osadników.

Po śmiałej misji infiltracyjnej Pionierki/Pioniera Ryder/a i jej drużyny arkę bezpiecznie wydarto z rąk kettów i przyprowadzono do Nexusa.

ND1 Nomad

Podczas poszukiwań odpowiedniego łazika zwiadowczego Inicjatywa Andromeda nabyła obiecujący, lecz odrzucony projekt sił zbrojnych Przymierza Układów. Problem szybko wyszedł na jaw: w trudnym terenie niewspierane ciężkim pancerzem podwozie miało skłonność do skręcania się. Inicjatywa miała już opracowane lekkie, lecz wytrzymałe stopy pamięciowe, które rozwiały tę niedogodność.

Powstał w wyniku tego pojazd ND1 Nomad równoważy brak ciężkiego uzbrojenia doskonałą zwrotnością. Łazik zawiera trzyczęściowy rdzeń z pierwiastkiem zero, umożliwiający precyzyjne sterowanie przyspieszeniem i zmniejszający zużycie helu-3 przez mikrosilniki odrzutowe. Zmniejszona waga umożliwia korzystanie z napędu na trzy osie (6WD) lub dwie (4WD), a także kierowanie czterema kołami podczas jazdy na trudnych nawierzchniach. W zgodnie z adaptacyjną filozofią Inicjatywy Nomad można modyfikować odpowiednim maskowaniem lub barwami Inicjatywy.

W razie potrzeby podczas dłuższych prac w terenie łazik zawiera schron. Może on wytwarzać wodę pitną z tlenowo-wodorowych ogniw paliwowych, chociaż naukowcy zalecają dodanie zestawu smakowego przed wypiciem.

Tempest

Tempest do statek badawczy skonstruowany do długoterminowych badań na dużą odległość pod dowództwem Pioniera. Jego lekka i wydajna konstrukcja umożliwia mu działanie z niewielką załogą i przy minimalnych zużyciu zasobów.

Zbudowany przez Inicjatywę Andromeda Tempest wykorzystuje kilka zastrzeżonych technologii, w tym system maskowania IES opracowany przez Przymierze Układów. Zezwolono mu na użycie wielu z tych systemów pod warunkiem, że Tempest będzie działać wyłącznie w Galaktyce Andromedy.

Silnik Tempesta to odmiana znanego z ark napędu ODYSEJA umożliwiającego długie działanie. Część tworzącego się ładunku elektrostatycznego gromadzona jest w kondensatorach i zasila systemu pokładowe Tempesta.

Jako statek pionierski Tempest wyposażony jest w pomieszczenia badawczo-rozwojowe, laboratoria oraz porządnie urządzone miejsce spotkań służące do przyjmowania dygnitarzy w razie sytuacji pierwszego kontaktu.

Porzuceni: Statki kosmiczne

Porzuceni nie muszą się kłopotać o załogę i są w stanie tworzyć statki z teoretycznie potężnym potencjałem ładunkowym. Ich funkcja jest prawdopodobnie powiązana z wolą, jaką Porzuceni pełnią w utrzymaniu lub terraformowaniu planet. Ogólny tryb uśpienia krypt może tłumaczyć, dlatego tak rzadko spotyka się większe statki: nie było powodu ich utrzymywać.

Pełny zakres możliwości tych statków jest nieznany. Mniejsze są w stanie pokonać okręty Inicjatywy i kettów pod względem prędkości i parametrów lotu, w czym pomaga brak ograniczonego ze względu na refleks żywego pilota i potrzebę unikania manewrów, które mogłyby zagrozić życiu żywej załogi. Duże statki podlegają zapewne tym samym ograniczeniom, co statki-stolice lub arki; nie mają co prawda załogi, ale muszą dbać o swój ładunek.

obserwacje wykazują, że Plaga agresywnie reaguje na Porzuconych i jest wyjątkowo zabójcza dla ich statków. Podczas gdy arka Hyperion przetrwała bezpośrednie zderzenie i zdołała się wyrwać, większość statków Porzuconych została znaleziona jako wraki z poważnymi uszkodzeniami od Plagi.

Verakan

Okręt flagowy kettów, Verakan, to ciężkozbrojny okręt wojenny, który służy Archontowi jako centrum dowodzenia w inwazji kettów na gromadę Helejosa. Ciężkie działa główne i niezwykle potężne bariery kinetyczne sugerują, że każdy atak frontalny na Verakan bez odpowiadającego mu siłą pancernika byłby samobójstwem.

Statek wydaje się być także centrum badań nad schwytanymi rasami z Drogi Mlecznej. Na pokładzie napotkano zarówno krogańskich, jak i salariańskich jeńców, co wskazuje, że Archont jest zainteresowany apoteozą nowych gatunków i pozyskaniem ich cech genetycznych.

Na Verakanie znajduje się tez wiele najważniejszych dla kettów artefaktów Porzuconych, zebranych najwyraźniej w celu badania ich przez Archonta. Ta fascynacja jest dobrze widoczna w prywatnej komnacie Archonta, gdzie posiadał specjalną ekspozycję specjalną kolekcję technologii i artefaktów Porzuconych.

Arka Leusinia

Arkę Leusinia skonstruowana na orbicie Piares w rodzimym układzie asari, Parnice. Nazwano ją na cześć królestwa bogactwa i nauki wywodzącego się z mitologii asari. Leusinia została zbudowana według tych samych specyfikacji, co jej arka siostra Hyperion, jednak wprowadzono odpowiednie modyfikacje wnętrz celem dostosowania ich do preferencji społecznych asari. Kapitan arki mianowano Elonis Atandrę.

Początkowo Inicjatywa Andromeda została okrzyknięta przez wiele inwestorek asari ludzką fanaberią, a konstrukcja Leisini stała się ogólnonarodowym pośmiewiskiem. Jednakże przedsięwzięcie to przyciągnęło uwagę kilku Matek w przeszłości zaangażowanych w próby wysłania misji załogowych do Andromedy. Ich żarliwe przemówienia w extranecie pomogły przekonać do pomysłu opinię publiczną. Podczas ceremonii odlotu arka Leusinia została oficjalnie pobłogosławiona przez organizację Atamna Politeia, zrzeszającą wyższe kapłanki z całych Republik Asari.

Arka Leusinia wyruszyła do punktu zbornego Inicjatywy w 2184 roku, a w 2185 opuściła Drogę Mleczną z pierwszą falą kolonistów.

Po dotarciu do Andromedy i napotkaniu kettów arka Leusinia została zaatakowana przez Decymatorów – kettowską jednostkę składającą się z wyspecjalizowanych łowców. Wykradzione dane nawigacyjne kettów umożliwiły asari ucieczkę przez Plagę, podczas której ewakuowano tylu cywilów, ile to było możliwe. Jednakże nieustanne ataki kettów zmusiły asari do ukrycia arki i czekania na ratunek.

Arka Leusinia została odeskortowana z regionu wysokiego zagrożenia i zadokowała na Nexusie celem wybudzenia z hibernacji pozostałych kolonistek oraz naprawy rozległych uszkodzeń.

Tempest: Napęd ODYSEJA

Standardowe rdzenie napędu statków wytwarzają ładunki elektrostatyczne, w związku z czym wymagają okresowego rozładowania na planecie lub w specjalnym ośrodku, by nagromadzony ładunek nie osiągnął niebezpiecznych rozmiarów. Ponieważ w ciemnej przestrzeni trudno o punkty rozładowania, rdzeń napędu ODYSEJA opracowano z myślą o długiej podróży ark do Andromedy. Rdzeń napędu Tempesta to eksperymentalny mniejszy wariant pierwotnej konstrukcji.

Rdzeń napędu ODYSEJA został skonstruowany z myślą o minimalizacji powstawania ładunków elektrostatycznych, a wytworzone ładunki są odprowadzane do specjalnie zaprojektowanych kondensatorów przytwierdzonych do rdzenia. Elektryczność wykorzystywana jest do zasilania systemów statku, co mniejsza zapotrzebowanie na energię oraz ilość wytwarzanego ciepła.

W czasie podróży po galaktyce arki gromadziły wodór za pomocą kolektorów elektromagnetycznych i przekształciły go w protony przy użyciu lasera jonizującego. Zderzenia protonów w reaktorach fuzyjnych ark zapewniają moc silnikom. Silniki Tempesta są konwencjonalnie napędzane helem-3, ale dzięki przełomowym rozwiązaniom Inicjatywy w dziedzinie zużycia paliwa zapotrzebowanie na hel-3 jest o wiele mniejsze.

Tempest: Technologia

Tempest wymagał zastosowania szeregu eksperymentalnych urządzeń, aby w pełni sprostać unikalnym wymaganiom drużyny pionierskiej. Skanowanie na planetach, dla przykładu, wykorzystuje mikrosatelity radarowe/lidarowe, które za pomocą routera Tempesta komunikują się z węzłem SAM-a. Dokonuję wtedy analiz naukowych i probabilistycznych zebranych danych przed zaprezentowaniem wniosków, zazwyczaj w 0,5 sekundy.

Komputer Tempesta stanowił interesujące wyzwanie. Jako że większość systemów komputerowych produkowanych w Drodze Mlecznej ma zamontowane systemy ochronne przez atakiem sztucznych inteligencji, sieć Tempesta została zbudowana od podstaw, aby umożliwić mi interakcję z systemami statku. Mostki firmware’owe, których konstrukcja zainspirowana jest technologią sieciową gethów, umożliwia mi tymczasową interakcję oraz wsparcie sensorów, łączności i systemów nawigacyjnych statku.

Ze względu na potrzebę zmniejszenia masy bez pogarszania bezpieczeństwa stabilność Tempesta utrzymywana jest prze ładunek elektryczny emitowany przez kondensatory Tempesta dzięki technologii piezoelektrycznej redukcji wibracji (PRW). Gdy powierzchnię statku wyginają wibracje, np. podczas wejścia w atmosferę lub skomplikowanych manewrów, elementy piezoelektryczne otrzymują ładunek elektryczny, który wygina grodzie w drugą stronę, co zmniejsza wibracje i wygładza tor lotu statku.

Tempest: Możliwości badawcze

Pionierzy często pierwsi napotykają nowe potencjalne zagrożenie lub cenną technologię. Tempest jest w związku z tym wyposażony z myślą o prowadzeniu zaawansowanych prac badawczo-rozwojowych w terenie, by można było jak najszybciej skorzystać z potrzebnych ulepszeń czy analiz. Pokładowa stacja badawcza synchronizuje się z systemami laboratorium technicznego, by przekazywać informacje o możliwościach nowych materiałów i ich potencjalnych zastosowaniach.

Moje połączenie z arką Hyperion i Nexusem umożliwia mi przesyłanie danych do najnowszych odkryć od pracujących tu naukowców. Obliczenia kwantowe umożliwiają jednoczesne prowadzenie wielu złożonych symulacji, dzięki czemu nowe elementy lub konfiguracje mogą zostać przetestowane wirtualnie przed ich zbudowaniem.

Tempest: System maskowania

W roku 2183 Przymierze układów i Hierarchia Turian wspólnie pracowały system maskowania IES (wewnętrzny pochłaniacz emisji) dla niewielkich fregat wojskowych. Nie wiadomo, w jaki sposób Inicjatywa pozostała ten system dla swoich statków badawczych, gdyż technologia IES jest tajna. Mimo że dostępne są ważne certyfikaty bezpieczeństwa, w archiwach prawnych Nexusa brak jakichkolwiek dokumentów dotyczących rejestracji.

System IES ma za zadanie zatrzymać ciepło i promieniowanie emitowane przez statki w chłodzonych pochłaniaczach, dzięki czemu statek znika z sensorów. Systemy statków Inicjatywy usprawniono, by emitowały mniej promieniowania elektromagnetycznego i korpuskularnego i wytwarzały mniej ciepła. Zmniejsza to ilość emisji do zatrzymania. Oprócz tego, przełomy w rozwoju kriotechnologii umożliwiają wydajniejsze chłodzenie pochłaniaczy, dzięki czemu statek może dłużej pozostawać zamaskowany, nim ze względów bezpieczeństwa konieczne będzie odprowadzenie zgromadzonych emisji.

Tempest może pozostawać zamaskowany w bezruchu przez kilka godzin lub przez krótszy okres podróżować z prędkością nadświetlną na „cichym biegu”.

Arka Natanus

Arka Natanus została skonstruowana na orbicie Aventena, niegdyś bogatej w surowce naturalne planety znajdującej się w Trebii, rodzimym układzie turian. Arka została nazwana na część legendarnego kosmonauty Palexa Natanusa, uważanego za pierwszego turianina w historii, który odbył podróż za pomocą przekaźnika masy. Natanus został zbudowany według podobnych specyfikacji, co arki ludzi i asari, jedna wprowadzono niewielkie modyfikacje celem dostosowania statku do organizmów pasażerów, zbudowanych z aminokwasów prawoskrętnych. Kapotem arki została mianowana słynna Dea Peaeton z Szóstej Floty.

Podobnie jak w przypadku innych śmiałych przedsięwzięć, tak i w tym turiańscy inwestorzy zostali przekonani do zaangażowania się w Inicjatywę Andromeda przez volusów, podporządkowaną im rasę. Hierarchia Turian była celowo utrzymywana w niewiedzy, tak aby Inicjatywa pozostała prywatnym, cywilnym projektem.

Arka Natanus wyruszyła do punktu zbornego Inicjatywy w 2184 roku, a w 2185 opuściła Drogę Mleczną wraz z pierwszą falą kolonistów.

Gdy przybyła do Helejosa, arka Natanus wpadła w Plagę, co skutkowało poważnymi uszkodzeniami strukturalnymi statku. Aby zapanować nad sytuacją, wybudzono minimalną liczbę załogi. Jednak personel albo był zmuszony opuścić statek, albo zginął w akcji. Lista ofiar obejmuje również Pioniera turian, Macena Barro, który zginął podczas próby przesłania swojego SAM-a byłemu Widmu i stróżowi prawa, Avitusowi Rixowi. Z powodu przerwania transferu, wytyczne turiańskiego SAM-a uległy uszkodzeniu, w wyniku czego SI skierowała całą moc arki ku próbom znalezienia i dotarcia na H-047c – planetę, która miała stać się nowym domem turian w Andromedzie.

Bliskie spotkanie z Plagą wyrządziło Natanusowi zbyt wielkie uszkodzenia, by mógł on powrócić na Nexus. Jednakże obecnie trwają próby uratowania 15 000 turian pogrążonych w hibernacji na pokładzie arki.

Statki kettów

Kettowie dysponują różnorodnymi wojskowymi statkami powietrznymi, od zwinnych transportowców począwszy, na olbrzymich pancernikach kończąc. Bliższe oględziny statków kettów, w tym kilku zniszczonych przez Plagę, wykazały, że zostały one skonstruowane w oparciu o doktrynę bioniki – kettowie zaczerpnęli wiele inspiracji prosto z natury. System filtracji powietrza, układy elektryczne, odprowadzanie ciepła – wszystko to naśladuje funkcjonowanie organizmów istot organicznych.

Badania niezliczonych kettowskich rdzeni silnika wykazały, że kettowie co prawda używają rdzenia pierwiastka zero, jednak o zgoła innej konstrukcji niż ta, którą znamy. W stosunkowo niewielkich środowiskach, takich jak Helejos, rdzenie kettów funkcjonują w podobnych sposób do tych używanych przez rasy Drogi Mlecznej, jednak prócz tego sąw stanie zagęszczać przestrzeń przed statkiem i rozciągać ją za nim, generując falę Alcubierre’a, dzięki czemu statek może pokonać ogromne odległości w krótkim czasie. Przytoczona cecha rdzeni kettów w pewien sposób rekompensuje brak przekaźników masy w Andromedzie, aczkolwiek rdzenie te w porównaniu do przekaźników są wysoce niewydajne.

oczywistym jest, że widzieliśmy zaledwie niewielką liczbę statków używanych przez ketów – prawdopodobnie jednostki wojskowe dalekiego zasięgu. Z dużą dozą prawdopodobieństwa kettowie dysponują znacznie bardziej zaawansowanymi statkami.

Tempest: Laboratoria

Tempest jest wyposażony w prowadzenie obserwacji na dużą odległość i badań naukowych. Służą do tego dwa główne laboratoria statku.

Laboratorium biologiczne zawiera wyposażenie do uprawy roślin z Drogi Mlecznej i Andromedy w celach badawczych i spożywczych. Rośliny oczyszczają też powietrze na pokładzie i wytwarzają niedużą ilość tlenu. Do badań niewielkiej fauny, sekwencjonowanie materiału genetycznego i symulacji rozwoju bakterii w ściśle kontrolowanych warunkach zamontowano szczelne komory obserwacyjne. Wszelka materia biologiczna wnoszona do laboratorium lub je opuszczająca jest poddawana dodatkowej kwarantannie.

Laboratorium techniczne służy do badań inżynieryjnych i technicznych, analizy widma przy użyciu aparatury laserowej oraz analizy możliwości odkrytej technologii. Przed użyciem nowych minerałów lub metali w stacji badawczej Tempesta można je poddać dodatkowym próbom odpornościowym. Ze względu na potencjalną lotność nowych materiałów laboratorium techniczne jest wyposażone w silne osłony radiacyjne i w nagłym wypadku może zostać odcięte od otoczenia.

Arka Hyperion

Arka Hyperion jest głównym środkiem transportu ludzkich osadników lecących do Andromedy. Nazwany na cześć postaci z greckiej mitologii kojarzonej ze znajomością ciał niebieskich Hyperion stanowi przełom w podróżach międzygalaktycznych. Jego budowa pochłonęła znaczne środki, w całości wyłożone przez Jien Garson i Inicjatywę Andromeda.

Hyperiona skonstruowano z myślą o wytrzymaniu trudów podróży na odległość 2,5 mln lat świetlnych. Jest wyposażony w technologię rdzenia napędu ODYSEJA, umożliwiającą bezpieczny lot z prędkością nadświetlną przez 600 lat. W kapsułach stazy na pokładzie arki mieści się około 20 tys. osadników i załogi.

Arka Hyperion pod dowództwem kapitan Nozomi Dunn opuściła Drogę Mleczną w 2185 roku w ramach pierwszej fali odlotów.

Arka Hyperion rozbiła się na Meridianie podczas bitwy z Archontem. Wycofano ją z użytku, a jej nadbudowa jest teraz przystosowana do celów przemysłowych i mieszkaniowych pod nazwą Port Meridian.

Źródło: http://masseffect.wikia.com/wiki/Codex_(Mass_Effect:_Andromeda)/Ships_And_Vehicles
Komentarze i pingowanie są zablokowane.


Komentarze zablokowane.


Powered by WordPress | Designed by: Free MMORPG | Thanks to MMO List, Social Games and Browser Games

© 2010 EA International (Studio and Publishing) Ltd. Mass Effect, Mass Effect logo, BioWare and BioWare logo are trademarks or registered trademarks of EA International (Studio and Publishing) Ltd. in the U.S. and/or other countries. All Rights Reserved. EA and EA logo are trademarks or registered trademarks of Electronic Arts Inc. in the U.S. and/or other countries. All other trademarks are the property of their respective owners.

Serwis należy do kolektywu Gram.pl. Więcej informacji o kolektywie.